Mam swoją maleńką Ayato.
Gdy patrzyłam jak Kaito ją do siebie przytulił, zrobiło mi się ciepło na sercu. Zamiast Kaito widziałam tam Blaise'a...gdyby tylko mógł zobaczyć, że ma piękną, zdrową córkę.
- Kaito...mogłabym...? - Spytałam cichym głosem, wyciągając w stronę maleństwa dłoń.
- Mhm? Aa, tak, p-pewnie. - Odpowiedział, uśmiechając się i podając mi moją córeczkę. Spojrzałam na nią załzawionym wzrokiem. Wyglądała niemalże identycznie jak jej ojciec. Te cudowne, jasno-fioletowe włosy...O Boże, jest taka piękna.
- Jesteś taka cudna... - Szepnęłam, wyciągając w jej stronę dłoń. Uchyliła zaspane, fioletowe oczka i chwyciła mój palec. Przyciągnęła go do siebie i zaczęła ssać. Łaskotało, ale jednocześnie było najcudowniejszym uczuciem jakiego doznałam. - O Chryste...do końca życia będę dziękować Bogu, że zesłał cię na ten świat... - Przytuliłam ją do siebie i ucałowałam w czółko, zamykając oczy i pogrążając się we śnie.
Kaiteł? .3.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz